Laocoön ardens summa decurrit ab arce,et procul: O miseri, quae tanta insania, cives?Creditis avectos hostis? Aut ulla putatisdona carere dolis Danaum? Sic notus Ulixes?aut hoc inclusi ligno occultantur Achivi,aut haec in nostros fabricata est machina murosinspectura domos venturaque desuper urbi,aut aliquis latet error; equo ne credite, Teucri.Quicquid id est, timeo Danaos et dona ferentis.Sic fatus, validis ingentem viribus hastamin latus inque feri curvam compagibus alvumcontorsit: stetit illa tremens, uteroque recussoinsonuere cavae gemitumque dedere cavernae.Et, si fata deum, si mens non laeva fuisset,impulerat ferro Argolicas foedare latebras,Troiaque, nunc stares, Priamique arx alta, maneres.Ecce, manus iuvenem interea post terga revinctumpastores magno ad regem clamore trahebantDardanidae, qui se ignotum venientibus ultro,hoc ipsum ut strueret Troiamque aperiret Achivis,obtulerat, fidens animi atque in utrumque paratus,seu versare dolos, seu certae occumbere morti.Undique visendi studio Troiana iuventuscircumfusa ruit, certantque inludere capto.Accipe nunc Danaum insidias, et crimine ab unodisce omnes.Namque ut conspectu in medio turbatus, inermisconstitit atque oculis Phrygia agmina circumspexit:Heu, quae nunc tellus inquit quae me aequora possuntaccipere? Aut quid iam misero mihi denique restat,cui neque apud Danaos usquam locus, et super ipsiDardanidae infensi poenas cum sanguine poscunt?Quo gemitu conversi animi, compressus et omnisimpetus. Hortamur fari; quo sanguine cretus,quidve ferat, memoret, quae sit fiducia capto.Ille haec, deposita tandem formidine, fatur:Cuncta equidem tibi, Rex, fuerit quodcumque, fateborvera, inquit; neque me Argolica de gente negabo:hoc primum; nec, si miserum Fortuna Sinonemfinxit, vanum etiam mendacemque improba finget.