Italia, ad mortem si te—Fors dicta refutet!—prodiderim, natam et conubia nostra petentem?Respice res bello varias; miserere parentislongaevi, quem nunc maestum patria Ardea longedividit. Haudquaquam dictis violentia Turniflectitur: exsuperat magis aegrescitque medendo.Ut primum fari potuit, sic institit ore:Quam pro me curam geris, hanc precor, optime, pro medeponas letumque sinas pro laude pacisci:et nos tela, pater, ferrumque haud debile dextraspargimus; et nostro sequitur de volnere sanguis.longe illi dea mater erit, quae nube fugacemfeminea tegat et vanis sese occulat umbris.At regina, nova pugnae conterrita sorte,flebat et ardentem generum monitura tenebat:Turne, per has ego te lacrimas, per siquis Amataetangit honos animum (spes tu nunc una, senectaetu requies miserae, decus imperiumque Latinite penes, in te omnis domus inclinata recumbit).unum oro: desiste manum committere Teucris.Qui te cumque manent isto certamine casus,et me, Turne, manent: simul haec invisa relinquamlumina nec generum Aenean captiva videbo.Accepit vocem lacrimis Lavinia matrisflagrantis perfusa genas, quoi plurimus ignemsubiecit rubor et calefacta per ora cucurrit.Indum sanguineo veluti violaverit ostrosiquis ebur, aut mixta rubent ubi lilia multaalba rosa: talis virgo dabat ore colores.Illum turbat amor, figitque in virgine voltus:ardet in arma magis paucisque adfatur Amatam.Ne, quaeso, ne me lacrimis neve omine tantoprosequere in duri certamina Martis euntem,O mater; neque enim Turno mora libera mortis.Nuntius haec Idmon Phrygio mea dicta tyrannohaud placitura refer: cum primum crastina caelopuniceis invecta rotis Aurora rubebit,non Teucros agat in Rutulos, Teucrum arma quiescantet Rutuli; nostro dirimamus sanguine bellum,illo quaeratur coniunx Lavinia campo.