cuspidis Ausoniae, lacrimis ita fatur obortis.Tene, inquit, miserande puer, cum laeta veniret,invidit Fortuna mihi, ne regna videresnostra neque ad sedes victor veherere paternas?Non haec Evandro de te promissa parentidiscedens dederam, cum me complexus euntemmitteret in magnum imperium metuensque moneretacris esse viros, cum dura proelia gente.Et nunc ille quidem spe multum captus inanifors et vota facit cumulatque altaria donis:nos iuvenem exanimum et nil iam caelestibus ullisdebentem vano maesti comitamur honore.Infelix, nati funus crudele videbis!Hi nostri reditus expectatique triumphi!Haec mea magna fides! At non, Evandre, pudendisvulneribus pulsum adspicies nec sospite dirumoptabis nato funus pater. Ei mihi, quantumpraesidium Ausonia et quantum tu perdis, Iule!Haec ubi deflevit, tolli miserabile corpusimperat et toto lectos ex agmine mittitmille viros, qui supremum comitentur honoremintersintque patris lacrimis, solacia luctusexigua ingentis, misero sed debita patri.Haud segnes alii crates et molle feretrumarbuteis texunt virgis et vimine quernoexstructosque toros obtentu frondis inumbrant.Hic iuvenem agresti sublimem stramine ponunt,qualem virgineo demessum pollice floremseu mollis violae seu languentis hyacinthi,cui neque fulgor adhuc necdum sua forma recessit:non iam mater alit tellus viresque ministrat.Tum geminas vestes auroque ostroque rigentisextulit Aeneas, quas illi laeta laborumipsa suis quondam manibus Sidonia Didofecerat et tenui telas discreverat auro.Harum unam iuveni supremum maestus honoreminduit arsurasque comas obnubit amictu,multaque praeterea Laurentis praemia pugnaeaggerat et longo praedam iubet ordine duci.Addit equos et tela, quibus spoliaverat hostem.