Quin ipsae stupuere domus atque intima Letitartara caeruleosque implexae crinibus anguesEumenides, tenuitque inhians tria Cerberus oraatque Ixionii vento rota constitit orbis.Iamque pedem referens casus evaserat omnes;redditaque Eurydice superas veniebat ad auras,pone sequens, namque hanc dederat Proserpina legem,cum subita incautum dementia cepit amantem,ignoscenda quidem, scirent si ignoscere manes.Restitit Eurydicenque suam iam luce sub ipsaimmemor heu! victusque animi respexit. Ibi omniseffusus labor atque immitis rupta tyrannifoedera, terque fragor stagnis auditus Avernis.Illa, “Quis et me,” inquit, “miseram et te perdidit, Orpheu,quis tantus furor? En iterum crudelia retroFata vocant, conditque natantia lumina somnus.Iamque vale: feror ingenti circumdata nocteinvalidasque tibi tendens, heu non tua, palmas!”dixit et ex oculis subito, ceu fumus in aurascommixtus tenues, fugit diversa, neque illum,prensantem nequiquam umbras et multa volentemdicere, praeterea vidit, nec portitor Orciamplius obiectam passus transire paludem.Quid faceret? Quo se rapta bis coniuge ferret?Quo fletu Manis, quae numina voce moveret?Illa quidem Stygia nabat iam frigida cumba.Septem illum totos perhibent ex ordine mensesrupe sub aeria deserti ad Strymonis undamflesse sibi et gelidis haec evolvisse sub antrismulcentem tigres et agentem carmine quercus;qualis populea maerens philomela sub umbraamissos queritur fetus, quos durus aratorobservans nido implumes detraxit; at illaflet noctem ramoque sedens miserabile carmenintegrat et maestis late loca questibus implet.Nulla Venus, non ulli animum flexere hymenaei.Solus Hyperboreas glacies Tanaimque nivalemarvaque Rhipaeis numquam viduata pruinislustrabat raptam Eurydicen atque inrita Ditisdona querens; spretae Ciconum quo munere matres