omnia transformat sese in miracula rerum,ignemque horribilemque feram fluviumque liquentem.Verum ubi nulla fugam reperit fallacia, victusin sese redit atque hominis tandem ore locutus:“Nam quis te, iuvenum confidentissime, nostrasiussit adire domos? Quidve hinc petis?” inquit. At ille:“Scis, Proteu, scis ipse; neque est te fallere quicquamsed tu desine velle. Deum praecepta secutivenimus hinc lapsis quaesitum oracula rebus.”Tantum effatus. Ad haec vates vi denique multaardentes oculos intorsit lumine glaucoet graviter frendens sic fatis ora resolvit.“Non te nullius exercent numinis irae;magna luis commissa: tibi has miserabilis Orpheushaudquaquam ob meritum poenas, ni fata resistant,suscitat et rapta graviter pro coniuge saevit.Illa quidem, dum te fugeret per flumina praeceps,immanem ante pedes hydrum moritura puellaservantem ripas alta non vidit in herba.At chorus aequalis Dryadum clamore supremosimplerunt montes; flerunt Rhodopeiae arcesaltaque Pangaea et Rhesi mavortia tellusatque Getae atque Hebrus et Actias Orithyia.Ipse cava solans aegrum testudine amoremte, dulcis coniunx, te solo in litore secum,te veniente die, te decedente canebat.Taenarias etiam fauces, alta ostia Ditis,et caligantem nigra formidine lucumingressus manesque adiit regemque tremendumnesciaque humanis precibus mansuescere corda.At cantu commotae Erebi de sedibus imisumbrae ibant tenues simulacraque luce carentum,quam multa in foliis avium se milia conduntvesper ubi aut hibernus agit de montibus imber,matres atque viri defunctaque corpora vitamagnanimum heroum, pueri innuptaeque puellae,impositique rogis iuvenes ante ora parentum,quos circum limus niger et deformis harundoCocyti tardaque palus inamabilis undaalligat et noviens Styx interfusa coercet.