Formosum pastor Corydon ardebat Alexim,delicias domini, nec quid speraret habebat;tantum inter densas, umbrosa cacumina, fagosadsidue veniebat. Ibi haec incondita solusmontibus et silvis studio iactabat inani:O crudelis Alexi, nihil mea carmina curas?Nil nostri miserere? Mori me denique coges.nunc etiam pecudes umbras et frigora captant;nunc viridis etiam occultant spineta lacertos,Thestylis et rapido fessis messoribus aestualia serpyllumque herbas contundit olentis.at mecum raucis, tua dum vestigia lustro,sole sub ardenti resonant arbusta cicadis.Nonne fuit satius tristis Amaryllidis irasatque superba pati fastidia, nonne Menalcan,quam vis ille niger, quamvis tu candidus esses ?o formose puer, nimium ne crede colori!alba ligustra cadunt, vaccinia nigra leguntur.Despectus tibi sum, nec qui sim quaeris, Alexi,quam dives pecoris, nivei quam lactis abundans.mille meae Siculis errant in montibus agnae;lac mihi non aestate novum, non frigore defit;canto quae solitus, si quando armenta vocabat,Amphion Dircaeus in Actaeo Aracimtho.Nec sum adeo informis: nuper me in litore vidi,cum placidum ventis staret mare; non ego Daphnimiudice te metuam, si numquam fallit imago.O tantum libeat mecum tibi sordida ruraatque humilis habitare casas, et figere cervos,haedorumque gregem viridi compellere hibisco!Mecum una in silvis imitabere Pana canendo.Pan primus calamos cera coniungere plurisinstituit; Pan curat ovis oviumque magistros.Nec te paeniteat calamo trivisse labellum:haec eadem ut sciret, quid non faciebat Amyntas?est mihi disparibus septem compacta cicutisfistula, Damoetas dono mihi quam dedit olim,et dixit moriens: “Te nunc habet ista secundum.”dixit Damoetas, invidit stultus Amyntas.Praeterea duo, nec tuta mihi valle reperti,