Corpus et intorto verbere terga seca.Nec tibi celandi spes sit peccare paranti:Est deus, occultos qui vetat esse dolos.Ipse deus tacito permisit lene ministro,Ederet ut multo libera verba mero;Ipse deus somno domitos emittere vocemIussit et invitos facta tegenda loqui.’Haec ego dicebam: nunc me flevisse loquentem,Nunc pudet ad teneros procubuisse pedes.Tum mihi iurabas nullo te divitis auriPondere, non gemmis, vendere velle fidem,Non tibi si pretium Campania terra daretur,Non tibi si, Bacchi cura, Falernus ager.Illis eriperes verbis mihi sidera caeliLucere et puras fulminis esse vias.Quin etiam flebas: at non ego fallere doctusTergebam umentes credulus usque genas.Quid faciam, nisi et ipse fores in amore puellae?Sed precor exemplo sit levis illa tuo.O quotiens, verbis ne quisquam conscius esset,Ipse comes multa lumina nocte tuli!Saepe insperanti venit tibi munere nostroEt latuit clausas post adoperta fores.Tum miser interii, stulte confisus amari:Nam poteram ad laqueos cautior esse tuos.Quin etiam adtonita laudes tibi mente canebam,Et me nunc nostri Pieridumque pudet.Illa velim rapida Volcanus carmina flammaTorreat et liquida deleat amnis aqua.Tu procul hinc absis, cui formam vendere cura estEt pretium plena grande referre manu.At te, qui puerum donis corrumpere es ausus,Rideat adsiduis uxor inulta dolis,Et cum furtivo iuvenem lassaverit usu,Tecum interposita languida veste cubet.Semper sint externa tuo vestigia lecto,Et pateat cupidis semper aperta domus;Nec lasciva soror dicatur plura bibissePocula vel plures emeruisse viros.Illam saepe ferunt convivia ducere Baccho,