Et strepitu nullo clam reserare fores.Quid prosunt artes, miserum si spernit amantemEt fugit ex ipso saeva puella toro?Vel cum promittit, subito sed perfida fallit,Est mihi nox multis evigilanda malis.Dum mihi venturam fingo, quodcumque movetur,Illius credo tunc sonuisse pedes.’Desistas lacrimare, puer: non frangitur illa,Et tua iam fletu lumina fessa tument.Oderunt, Pholoe, moneo, fastidia divi,Nec prodest sanctis tura dedisse focis.Hic Marathus quondam miseros ludebat amantes,Nescius ultorem post caput esse deum;Saepe etiam lacrimas fertur risisse dolentisEt cupidum ficta detinuisse mora:Nunc omnes odit fastus, nunc displicet illiQuaecumque obposita est ianua dura sera.At te poena manet, ni desinis esse superba.Quam cupies votis hunc revocare diem!Quid mihi si fueras miseros laesurus amores,Foedera per divos, clam violanda, dabas?A miser, et siquis primo periuria celat,Sera tamen tacitis Poena venit pedibus.Parcite, caelestes: aequum est inpune licereNumina formosis laedere vestra semel.Lucra petens habili tauros adiungit aratroEt durum terrae rusticus urget opus,Lucra petituras freta per parentia ventisDucunt instabiles sidera certa rates:Muneribus meus est captus puer, at deus illaIn cunerem et liquidas munera vertat aquas.Iam mihi persolvet poenas, pulvisque decoremDetrahet et ventis horrida facta coma;Uretur facies, urentur sole capilli,Deteret invalidos et via longa pedes.Admonui quotiens ‘auro ne pollue formam:Saepe solent auro multa subesse mala.Divitiis captus siquis violavit amorem,Asperaque est illi difficilisque Venus.Ure meum potius flamma caput et pete ferro