Neu quisquam multo percussum tempora bacchoExcitet, infelix dum requiescit amor.Nam posita est nostrae custodia saeva puellae,Clauditur et dura ianua firma sera.Ianua difficilis domini, te verberet imber,Te Iovis imperio fulmina missa petant.Ianua, iam pateas uni mihi, victa querelis,Neu furtim verso cardine aperta sones.Et mala siqua tibi dixit dementia nostra,Ignoscas: capiti sint precor illa meo.Te meminisse decet, quae plurima voce peregiSupplice, cum posti florida serta darem.Tu quoque ne timide custodes, Delia, falle,Audendum est: fortes adiuvat ipsa Venus.Illa favet, seu quis iuvenis nova limina temptat,Seu reserat fixo dente puella fores;Illa docet molli furtim derepere lecto,Illa pedem nullo ponere posse sono,Illa viro coram nutus conferre loquacesBlandaque conpositis abdere verba notis.Nec docet hoc omnes, sed quos nec inertia tardatNec vetat obscura surgere nocte timor.En ego cum tenebris tota vagor anxius urbe,Nec sinit occurrat quisquam, qui corpora ferroVolneret aut rapta praemia veste petat.Quisquis amore tenetur, eat tutusque sacerqueQualibet: insidias non timuisse decet.Non mihi pigra nocent hibernae frigora noctis,Non mihi, cum multa decidit imber aqua.Non labor hic laedit, reseret modo Delia postesEt vocet ad digiti me taciturna sonum.Parcite luminibus, seu vir seu femina fiatObvia: celari volt sua furta Venus.Neu strepitu terrete pedum neu quaerite nomenNeu prope fulgenti lumina ferte face.Siquis et inprudens adspexerit, occulat illePerque deos omnes se meminisse neget:Nam fuerit quicumque loquax, is sanguine natam,Is Venerem e rapido sentiet esse mari.Nec tamen huic credet coniunx tuus, ut mihi verax