huic animam extremam reddere nequitiae.multi longinquo periere in amore libenter,in quorum numero me quoque terra tegat.non ego sum laudi, non natus idoneus armis:hanc me militiam fata subire volunt.at tu, seu mollis qua tendit Ionia, seu quaLydia Pactoli tingit arata liquor,seu pedibus terras seu pontum remige carpes,ibis et accepti pars eris imperii:tum tibi si qua mei veniet non immemor hora,vivere me duro sidere certus eris.Dum tibi Cadmeae dicuntur, Pontice, Thebaearmaque fraternae tristia militiae,atque, ita sim felix, primo contendis Homero(sint modo fata tuis mollia carminibus),nos, ut consuemus, nostros agitamus amores,atque aliquid duram quaerimus in dominam;nec tantum ingenio quantum servire doloricogor et aetatis tempora dura queri.hic mihi conteritur vitae modus, haec mea famast,hinc cupio nomen carminis ire mei.me laudent doctae m placuisse puellae,Pontice, et iniustas saepe tulisse minas;me legat assidue post haec neglectus amator,et prosint illi cognita nostra mala.te quoque si certo puer hic concusserit arcu—quo nollem nostros me violasse deos!—longe castra tibi, longe miser agmina septemflebis in aeterno surda iacere situ;et frustra cupies mollem componere versum,nec tibi subiciet carmina serus Amor.tum me non humilem mirabere saepe poetam,tunc ego Romanis praeferar ingeniis.nec poterunt iuvenes nostro reticere sepulcro'ardoris nostri magne poeta iaces.'tu cave nostra tuo contemnas carmina fastu:saepe venit magno faenore tardus Amor.Tune igitur demens, nec te mea cura moratur?an tibi sum gelida vilior Illyria?et tibi iam tanti, quicumquest, iste videtur,