o quotiens votis illa vocanda meis,cum te complexa morientem, Galle, puellavidimus et longa ducere verba mora!quamvis labentis premeret mihi somnus ocelloset mediis caelo Luna ruberet equis,non tamen a vestro potui secedere lusu:tantus in alternis vocibus ardor erat.sed quoniam non es veritus concredere nobis,accipe commissae munera laetitiae:non m vestros didici reticere dolores,est quiddam in nobis maius, amice, fide.possum ego diversos iterum coniungere amantes,et dominae tardas possum aperire fores;et possum alterius curas sanare recentis,nec levis in verbis est medicina meis.Cynthia me docuit, semper quae cuique petendaquaeque cavenda forent: non nihil egit Amor.tu cave ne tristi cupias pugnare puellae,neve superba loqui, neve tacere diu;neu, si quid petiit, ingrata fronte negaris,neu tibi pro vano verba benigna cadant.irritata venit, quando contemnitur illa,nec meminit iustas ponere laesa minas:at quo sis humilis magis et subiectus amori,hoc magis effectu saepe fruare bono.is poterit felix una remanere puella,qui numquam vacuo pectore liber erit.Ecquid te mediis cessantem, Cynthia, Baiis,qua iacet Herculeis semita litoribus,et modo Thesproti mirantem subdita regnoproxima Misenis aequora nobilibus,nostri cura subit memores adducere noctes?ecquis in extremo restat amore locus?an te nescio quis simulatis ignibus hostissustulit e nostris, Cynthia, carminibus,ut solet amoto labi custode puella,perfida communis nec meminisse deos?atque utinam mage te remis confisa minutisparvula Lucrina cumba moretur aqua,aut teneat clausam tenui Teuthrantis in unda