Ad illam quae tuomperdidit, pessum dedit tibi filium unice unicum.Heia, Lyde, leniter qui saeviunt sapiunt magis.minus mirandumst, illaec aetas si quid illorum facit,quam si non faciat. feci égo istaec itidem in adulescentia.Ei mihi, ei mihi, istaec illum perdidit assentatio.nam absque te esset, égo illum haberem rectum ad ingenium bonum:nunc propter te tuamque pravos factus est fiduciamPistoclerus.Di immortales, meum sodalem hic nominat.quid hoc negoti est, Pistoclerum Lydus quod erum tam ciet?Paulisper, Lyde, est libido hómini suo animo obsequi;iam aderit tempus, cum sese etiam ipse oderit. morem geras;dum caveatur, praeter aequom ne quid delinquat, sine.Non sino, neque equidem illum me vivo corrumpi sinam.sed tu, qui pro tam corrupto dicis causam filio,eademne erat haec disciplina tibi, cum tu adulescens eras?nego tibi hoc annis viginti fuisse primis copiae,digitum longe a paedagogo pedem ut efferres aedibus.ante solem exorientém nisi in palaestram veneras,gymnasi praefecto haúd mediocris poenas penderes.id quom optigerat, hoc etiam ad malum accersebatur malum:et discipulus et magister perhibebantur improbi.ibi cursu luctando hásta disco pugilatu pilasaliendo sese exercebant magis quam scorto aut saviis:ibi suam aetatem extendebant, non in latebrosis locis.inde de hippodromo et palaestra ubi revenisses domum,cincticulo praecinctus in sella apud magistrum adsiderescum libro: cum legeres, si unam peccavisses syllabam,fieret corium tam maculosum quam est nutricis pallium.Propter me haec nunc meo sodali dici discrucior miser;innocens suspicionem hanc sustinet causa mea.Alii, Lyde, nunc sunt mores.Id equidem ego certo scio.nam olim populi prius honorem capiebat suffragio,quam magistro desinebat esse dicto oboediens;at nunc, prius quam septuennis est, si attingas eum manu,extemplo puer paédagogo tabula disrumpit caput.cum patrem adeas postulatum, puero sic dicit pater:noster esto, dum te poteris defensare iniuria.