ἑρμηνεύω (hermeneuo): all forms
ἑρμηνεύω means “interpret, translate”. Below is its full conjugation in Ancient Greek.
Present active
Present active | Indicative | Subjunctive | Optative | Imperative |
|---|
| 1st singular | ἑρμηνεύω | ἑρμηνεύω | ἑρμηνεύοιμι | |
|---|
| 2nd singular | ἑρμηνεύεις | ἑρμηνεύῃς | ἑρμηνεύοις | ἑρμήνευε |
|---|
| 3rd singular | ἑρμηνεύει | ἑρμηνεύῃ | ἑρμηνεύοι | ἑρμηνευέτω |
|---|
| 1st plural | ἑρμηνεύομεν | ἑρμηνεύωμεν | ἑρμηνεύοιμεν | |
|---|
| 2nd plural | ἑρμηνεύετε | ἑρμηνεύητε | ἑρμηνεύοιτε | ἑρμηνεύετε |
|---|
| 3rd plural | ἑρμηνεύουσι(ν) | ἑρμηνεύωσι(ν) | ἑρμηνεύοιεν | ἑρμηνευόντων · ἑρμηνευέτωσαν |
|---|
Present middle/passive
Present middle/passive | Indicative | Subjunctive | Optative | Imperative |
|---|
| 1st singular | ἑρμηνεύομαι | ἑρμηνεύωμαι | ἑρμηνευοίμην | |
|---|
| 2nd singular | ἑρμηνεύει · ἑρμηνεύῃ | ἑρμηνεύῃ | ἑρμηνεύοιο | ἑρμηνεύου |
|---|
| 3rd singular | ἑρμηνεύεται | ἑρμηνεύηται | ἑρμηνεύοιτο | ἑρμηνευέσθω |
|---|
| 1st plural | ἑρμηνευόμεθα | ἑρμηνευώμεθα | ἑρμηνευοίμεθα | |
|---|
| 2nd plural | ἑρμηνεύεσθε | ἑρμηνεύησθε | ἑρμηνεύοισθε | ἑρμηνεύεσθε |
|---|
| 3rd plural | ἑρμηνεύονται | ἑρμηνεύωνται | ἑρμηνεύοιντο | ἑρμηνευέσθων · ἑρμηνευέσθωσαν |
|---|
Imperfect active
Imperfect active | Indicative |
|---|
| 1st singular | ἡρμήνευον |
|---|
| 2nd singular | ἡρμήνευες |
|---|
| 3rd singular | ἡρμήνευε(ν) |
|---|
| 1st plural | ἡρμηνεύομεν |
|---|
| 2nd plural | ἡρμηνεύετε |
|---|
| 3rd plural | ἡρμήνευον |
|---|
Imperfect middle/passive
Imperfect middle/passive | Indicative |
|---|
| 1st singular | ἡρμηνευόμην |
|---|
| 2nd singular | ἡρμηνεύου |
|---|
| 3rd singular | ἡρμηνεύετο |
|---|
| 1st plural | ἡρμηνευόμεθα |
|---|
| 2nd plural | ἡρμηνεύεσθε |
|---|
| 3rd plural | ἡρμηνευέατο · ἡρμηνεύοντο |
|---|
Infinitives
Infinitives | Active | Middle/passive |
|---|
| Present | ἑρμηνεύειν | ἑρμηνεύεσθαι |
|---|
Participles
Present active participle, singular | Masculine | Feminine | Neuter |
|---|
| Nominative | ἑρμηνεύων | ἑρμηνεύουσα | ἑρμηνεῦον |
|---|
| Genitive | ἑρμηνεύοντος | ἑρμηνευούσης | ἑρμηνεύοντος |
|---|
| Dative | ἑρμηνεύοντι | ἑρμηνευούσῃ | ἑρμηνεύοντι |
|---|
| Accusative | ἑρμηνεύοντα | ἑρμηνεύουσαν | ἑρμηνεῦον |
|---|
| Vocative | ἑρμηνεῦον | ἑρμηνεύουσα | ἑρμηνεῦον |
|---|
Present active participle, plural | Masculine | Feminine | Neuter |
|---|
| Nominative | ἑρμηνεύοντες | ἑρμηνεύουσαι | ἑρμηνεύοντα |
|---|
| Genitive | ἑρμηνευόντων | ἑρμηνευουσῶν | ἑρμηνευόντων |
|---|
| Dative | ἑρμηνεύουσι(ν) | ἑρμηνευούσαις | ἑρμηνεύουσι(ν) |
|---|
| Accusative | ἑρμηνεύοντας | ἑρμηνευούσας | ἑρμηνεύοντα |
|---|
| Vocative | ἑρμηνεύοντες | ἑρμηνεύουσαι | ἑρμηνεύοντα |
|---|
Present middle/passive participle, singular | Masculine | Feminine | Neuter |
|---|
| Nominative | ἑρμηνευόμενος | ἑρμηνευομένη | ἑρμηνευόμενον |
|---|
| Genitive | ἑρμηνευομένου | ἑρμηνευομένης | ἑρμηνευομένου |
|---|
| Dative | ἑρμηνευομένῳ | ἑρμηνευομένῃ | ἑρμηνευομένῳ |
|---|
| Accusative | ἑρμηνευόμενον | ἑρμηνευομένην | ἑρμηνευόμενον |
|---|
| Vocative | ἑρμηνευόμενε | ἑρμηνευομένη | ἑρμηνευόμενον |
|---|
Present middle/passive participle, plural | Masculine | Feminine | Neuter |
|---|
| Nominative | ἑρμηνευόμενοι | ἑρμηνευόμεναι | ἑρμηνευόμενα |
|---|
| Genitive | ἑρμηνευομένων | ἑρμηνευομένων | ἑρμηνευομένων |
|---|
| Dative | ἑρμηνευομένοις | ἑρμηνευομέναις | ἑρμηνευομένοις |
|---|
| Accusative | ἑρμηνευομένους | ἑρμηνευομένας | ἑρμηνευόμενα |
|---|
| Vocative | ἑρμηνευόμενοι | ἑρμηνευόμεναι | ἑρμηνευόμενα |
|---|
Meaning and examples of ἑρμηνεύω
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Liddell-Scott-Jones, A Greek-English Lexicon (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.