voverat
voverat is a Latin form of voveo, meaning “vow, promise solemnly; dedicate; (votum) vow, prayer, wish”. It is the 3rd person singular pluperfect active indicative.
Found 45 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.4.123: et Marcellus qui, si Syracusas cepisset, duo templa se Romae dedicaturum voverat, is id quod erat aedificaturus iis rebus ornare quas ceperat noluit: Verres qui non Honori neque virtuti, que …
Ovid, Metamorphoses 9.794: DONA PUER SOLVIT QUAE FEMINA VOVERAT IPHIS
Suetonius, Divus Augustus 29.2: aedem Martis bello Philippensi pro ultione paterna suscepto uouerat; sanxit ergo, ut de bellis triumphisque hic consuleretur senatus, prouincias cum imperio petituri hinc deducerentur, quique uictores redissent, huc insignia triumphorum conferrent.
All forms of voveo (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.