volnus
volnus is a Latin form of vulnus, meaning “wound; blow; injury, damage”. It is the nominative singular neuter noun or vocative singular neuter noun or accusative singular neuter noun.
Found 63 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In Catilinam 4.13: … atque illo tempore huius avus Lentuli, vir clarissimus, armatus Gracchum est persecutus. ille etiam grave tum volnus accepit, ne quid de summa rei publicae minueretur; hic ad evertenda fundamenta rei publicae Gallos arcessit, …
Cicero, Tusculanae Disputationes 3.76: … mo, Medéri posse rátionem iracúndiae, respondit: Siquidém qui tempestívam medicinam ádmovens Non ádgravescens vólnus inlidát manu.
Livy, Ab urbe condita 1.41.5: … esse; sopitum fuisse regem subito ictu; ferrum haud alte in corpus descendisse; iam ad se redisse; inspectum uolnus absterso cruore; omnia salubria esse; confidere propediem ipsum eos uisuros; interim Ser. Tullio iubere popul …
All forms of vulnus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.