vincla
vincla is a Latin form of vinculum, meaning “chain, bond, fetter; (pl.) prison”. It is the accusative plural neuter noun.
Found 145 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.3.59: … t, eorum voluntati et gratiae deditus fuit. iste civis Romanos? at nullis inimicior aut infestior fuit. Mitto vincla, mitto carcerem, mitto verbera, mitto securis, crucem denique illam praetermitto quam iste civibus Romanis te …
Cicero, De Natura Deorum 2.114: … orpore Pisces Fluminis inlustri tangentem corpore ripas. quem longe serpentem et manantem aspicies proceraque Vincla videbis, quae retinent Pisces caudarum a parte locata Inde Nepae cernes propter fulgentis acumen Aram, quam f …
Tibullus, Elegiae 2.1.7: soluite uincla iugis: nunc ad praesepia debent
All forms of vinculum (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.