vetustate

vetustate is a Latin form of vetustas, meaning “age, antiquity; long duration”. It is the ablative singular feminine noun.

Found 140 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Civili 2.22: … ortu navalibusque educunt, pecuniam ex publico tradunt. Quibus rebus confectis Caesar magis eos pro nomine et vetustate, quam pro meritis in se civitatis conservans duas ibi legiones praesidio relinquit, ceteras in Italiam mittit …

Cicero, De Divinatione 2.117: … vanescunt vetustate. De vi loci agitur, neque solum naturali, sed etiam divina; quae quo tandem modo evanuit? Vetustate, inquies. quae vetustas est quae vim divinam conficere possit? quid tam divinum autem quam afflatus e terra m …

Sallust, Bellum Iugurthinum 94: … ex coriis, ponderis gratia simul et offensa quo leuius streperent. Igitur praegrediens Ligus saxa et si quae uetustate radices eminebant, laqueis vinciebat, quibus alleuati milites facilius escenderent, interdum timidos insolent …

All forms of vetustas (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.