ventura
ventura is a Latin form of venio, meaning “come”. It is the future active participle nominative singular feminine.
Found 83 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 7.9.1: At Caesar biduum in his locis moratus, quod haec de Vercingetorige usu ventura opinione praeceperat, per causam supplementi equitatusque cogendi ab exercitu discedit; Brutum adulescentem his copiis praeficit;
Terence, Phormio 2.1.283: Ventura est, non potuit cogitata proloqui:
Livy, Ab urbe condita 6.37.11: quippe ex illa die in plebem uentura omnia quibus patricii excellant, imperium atque honorem, gloriam belli, genus, nobilitatem, magna ipsis fruenda, maiora liberis relinquenda.
All forms of venio (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.