ventum

ventum is a Latin form of venio, meaning “come”. It is the perfect passive participle nominative singular neuter.

It can also be a form of ventus, “wind”.

Found 342 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 1.43.4: Ubi eo ventum est, Caesar initio orationis sua senatusque in eum beneficia commemoravit, quod rex appellatus esset a senatu, quod amicus, quod munera amplissime missa; quam rem et paucis contigisse et pro magnis hominum officiis consuesse tribui docebat;

Vergil, Aeneid 6.45: Ventum erat ad limen, cum virgo. Poscere fata

Suetonius, Divus Augustus 94.1: Et quoniam ad haec uentum est, non ab re fuerit subtexere, quae ei prius quam nasceretur et ipso natali die ac deinceps euenerint, quibus futura magnitudo eius et perpetua felicitas sperari animaduertique posset.

All forms of venio (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.