ventos
ventos is a Latin form of venio, meaning “come”.
It can also be a form of ventus, “wind”. It is the accusative plural masculine noun or perfect passive participle accusative plural masculine.
Found 177 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Pro A. Cluentio 77: condemnato Oppianico statim L.Lucius Quinctius, homo maxime popularis, qui omnis rumorum et contionum ventos conligere consuesset, oblatam sibi facultatem putavit ut ex invidia senatoria posset crescere, quod eius ordi …
Propertius, Elegiae 4.7.31: cur uentos non ipse rogis, ingrate, petisti?
Statius, Thebais 3.432: qualis ubi Aeolio dimissos carcere Ventos
All forms of venio (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.