Socratos Sign in

venimus

venimus is a Latin form of venio, meaning “come”. It is the 1st person plural present active indicative or 1st person plural perfect active indicative.

Found 107 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, In C. Verrem 2.1.17: … time norunt, tamen usque eo timui ne quis de mea fide atque integritate dubitaret donec ad reiciundos iudices venimus. sciebam in reiciundis iudicibus non nullos memoria nostra pactionis suspicionem non vitasse, cum in ipsa acc …

Ovid, Heroides 10.57: Venimus huc ambo; cur non discedimus ambo?

Livy, Ab urbe condita 7.30.6: Campani, etsi fortuna praesens magnifice loqui prohibet, non urbis amplitudine, non agri ubertate ulli populo praeterquam uobis cedentes, haud parua, ut arbitror, accessio bonis rebus uestris in amicitiam uenimus uestram.

All forms of venio (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.