veniam
veniam is a Latin form of venio, meaning “come”. It is the 1st person singular future active indicative.
It can also be a form of venia, “favor, indulgence; pardon, forgiveness; permission”.
Found 416 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 6.4.3: Libenter Caesar petentibus Aeduis dat veniam excusationemque accipit, quod aestivum tempus instantis belli, non quaestionis esse arbitrabatur.
Ovid, Metamorphoses 15.658: “Pone metus! Veniam simulacraque nostra relinquam.
Suetonius, Divus Julius 1.2: … redimeret, donec per uirgines Vestales perque Mamercum Aemilium et Aurelium Cottam propinquos et adfines suos ueniam impetrauit.
All forms of venio (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.