Socratos Sign in

veniam

veniam is a Latin form of venio, meaning “come”. It is the 1st person singular future active indicative.

It can also be a form of venia, “favor, indulgence; pardon, forgiveness; permission”.

Found 416 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 6.4.3: Libenter Caesar petentibus Aeduis dat veniam excusationemque accipit, quod aestivum tempus instantis belli, non quaestionis esse arbitrabatur.

Ovid, Metamorphoses 15.658: “Pone metus! Veniam simulacraque nostra relinquam.

Suetonius, Divus Julius 1.2: … redimeret, donec per uirgines Vestales perque Mamercum Aemilium et Aurelium Cottam propinquos et adfines suos ueniam impetrauit.

All forms of venio (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.