vana
vana is a Latin form of vanus, meaning “empty, vain; idle, false; boastful”. It is the accusative plural neuter adjective.
Found 261 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum 2.46: … caelo fiat scire avemus, his initiis inducti omnia vera diligimus, id est fidelia, simplicia, constantia, tum vana, falsa, fallentia odimus, ut fraudem, periurium, malitiam, iniuriam. eadem ratio habet in se quiddam amplum a …
Ovid, Heroides 18.47: Vana peto; precibusque meis obmurmurat ipse
Sallust, Bellum Iugurthinum 24: … a, quo moveri possit? nam ego quidem vellem, et haec, quae scribo, et illa, quae antea in senatu questus sum, uana forent potius, quam miseria mea fidem verbis faceret. Sed quoniam eo natus sum, ut Iugurthae scelerum ostentu …
All forms of vanus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.