vaga
vaga is a Latin form of vagus, meaning “wandering, roving; unsettled, fickle”. It is the nominative singular feminine adjective or accusative plural neuter adjective.
Found 84 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Pro T. Annio Milone 69: vides quam sit varia vitae commutabilisque ratio, quam vaga volubilisque fortuna, quantae infidelitates in amicitiis, quam ad tempus aptae simulationes, quantae in peric …
Sallust, Bellum Iugurthinum 47: Erat haud longe ab eo itinere, quo Metellus pergebat, oppidum Numidarum nomine Vaga, forum rerum venalium totius regni maxime celebratum, ubi et incolere et mercari consueuerant Italici generis …
Tibullus, Elegiae 2.6.3: et seu longa uirum terrae uia seu uaga ducent
All forms of vagus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.