unum
unum is a Latin form of unus, meaning “one; alone, only”. It is the accusative singular masculine numeral or accusative singular masculine adjective or accusative singular neuter adjective or accusative singular neuter numeral.
Found 2,462 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 1.6.1: Erant omnino itinera duo, quibus itineribus domo exire possent: unum per Sequanos, angustum et difficile, inter montem Iuram et flumen Rhodanum, vix qua singuli carri ducerentur, mons autem altissimus impendebat, ut facile perpauci prohibere possent;
Cicero, Pro S. Roscio Amerino 97: … il ad me arbitror pertinere; quoniam cuius consilio occisus sit invenio, cuius manu sit percussus non laboro. Vnum hoc sumo quod mihi apertum tuum scelus resque manifesta dat: Vbi aut unde audivit Glaucia? qui tam cito scivi …
Cicero, De Haruspicum Responso In P. Clodium 40: … onemqve patribvs principibvsqve caedes pericvlaqve creentvr avxilioqve divini nvminis deficiantvr, †qva re ad vnvm imperivm pecvniae redeant exercitvsqve apvlsvs deminvtioqve accedat. haruspicum verba sunt haec omnia: nihil …
All forms of unus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.