uno
uno is a Latin form of unus, meaning “one; alone, only”. It is the ablative singular masculine numeral or ablative singular neuter numeral or ablative singular masculine adjective or ablative singular neuter adjective.
Found 1,550 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 1.13.2: Helvetii repentino eius adventu commoti cum id quod ipsi diebus XX aegerrime confecerant, ut flumen transirent, illum uno die fecisse intellegerent, legatos ad eum mittunt; cuius legationis Divico princeps fuit, qui bello Cassiano dux Helvetiorum fuerat.
Caesar, De Bello Civili 3.52: … ura castella Pompeius pariter distinendae manus causa temptaverat, ne ex proximis praesidiis succurri posset. Uno loco Volcatius Tullus impetum legionis sustinuit cohortibus tribus atque eam loco depulit; altero Germani mun …
Plautus, Miles Gloriosus 4.2.1051: quae pér tuam nunc vitám vivit: sit nécne sit, spes in te úno est.
All forms of unus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.