ultus
ultus is a Latin form of ulciscor, meaning “avenge; take vengeance on, punish”. It is the perfect passive participle nominative singular masculine or perfect deponent participle nominative singular masculine.
Found 43 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 1.12.7: Qua in re Caesar non solum publicas, sed etiam privatas iniurias ultus est, quod eius soceri L. Pisonis avum, L. Pisonem legatum, Tigurini eodem proelio quo Cassium interfecerant.
Cicero, In Catilinam 3.24: … it. superavit postea Cinna cum Mario: tum vero clarissimis viris interfectis lumina civitatis exstincta sunt. Vltus est huius victoriae crudelitatem postea Sulla: ne dici quidem opus est quanta deminutione civium et quanta ca …
Ovid, Metamorphoses 11.194: Ultus abit Tmolo liquidumque per aera vectus
All forms of ulciscor (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.