ultimi
ultimi is a Latin form of ulter, meaning “(ulterior) farther, beyond; (ultimus) farthest, last, extreme”. It is the nominative plural masculine adjective or vocative plural masculine adjective or genitive singular neuter adjective or genitive singular masculine adjective.
Found 26 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 5.43.5: Hic dies nostris longe gravissimus fuit; sed tamen hunc habuit eventum, ut eo die maximus numerus hostium vulneraretur atque interficeretur, ut se sub ipso vallo constipaverant recessumque primis ultimi non dabant.
Curtius Rufus, Historiarum Alexandri Magni 3.3.25: Propinquorum amicorumque coniuges huic agmini proximae lixarumque et calonum greges vehebantur. Ultimi erant cum suis quisque ducibus, qui cogerent agmen, leviter armati.
Boethius, De consolatione philosophiae 4.M7.31: Vltimi caelum meruit laboris.
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.