ultima
ultima is a Latin form of ulter, meaning “(ulterior) farther, beyond; (ultimus) farthest, last, extreme”. It is the nominative singular feminine superlative adjective or accusative plural neuter superlative adjective.
Found 395 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.1.154: quaerimus etiam quid iste in ultima Phrygia, quid in extremis Pamphyliae partibus fecerit, qualis in bello praedonum praedo ipse fuerit qui in fo …
Vergil, Eclogues 4.4: Ultima Cumaei venit iam carminis aetas;
Seneca the Elder, Controversiae 10.5.1: … e.” IVLI BASSI. Producitur puer, superuacuum est, inquit; “nondum quantum satis sit Prometheo potest gemere.” Vltima Olynthii deprecatio est: “Atheniensis, redde me Philippo.” Non est istud donum, sacrilegium est. “Seruus, inq …
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.