tene

tene is a Latin form of teneo, meaning “hold, keep; understand”. It is the 2nd person singular present active imperative.

Found 107 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, Pro S. Roscio Amerino 95: … a ex parte quod salva fide possim parcere, rursus immuto voluntatem meam; venit enim mihi in mentem oris tui. Tene, cum ceteri socii tui fugerent ac se occultarent, ut hoc iudicium non de illorum praeda sed de huius malefici …

Cicero, Tusculanae Disputationes 1.98: … icuntur, migrationem esse mortem in eas oras, quas qui e vita excesserunt incolunt, id multo iam beatius est. tene, cum ab is, qui se iudicum numero haberi volunt, evaseris, ad eos venire, qui vere iudices appellentur, Minoe …

Plautus, Aulularia 3.2.415: Redi. quó fugis nunc? téne, tene.

All forms of teneo (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.