tempore
tempore is a Latin form of tempus, meaning “time; occasion; (pl.) circumstances”. It is the ablative singular neuter noun.
Found 2,505 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 1.3.4: itemque Dumnorigi Haeduo, fratri Diviciaci, qui eo tempore principatum in civitate obtinebat ac maxime plebi acceptus erat, ut idem conaretur persuadet eique filiam suam in matrimonium dat.
Vergil, Georgics 1.469: Tempore quamquam illo tellus quoque et aequora ponti
Plautus, Captivi 4.2.836: quántum est hominum óptumorum óptume, in témpore advenis.
All forms of tempus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.