supremo
supremo is a Latin form of superus, meaning “above, higher; (pl.) the gods above”. It is the ablative singular neuter adjective or ablative singular masculine adjective or dative singular neuter adjective or dative singular masculine adjective.
Found 56 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Pro L. Murena 75: … a Samia, quasi vero esset Diogenes Cynicus mortuus et non divini hominis Africani mors honestaretur; quem cum supremo eius die maximus laudaret, gratias egit dis immortalibus quod ille vir in hac re publica potissimum natus ess …
Cicero, Tusculanae Disputationes 2.23: … Unde ígnis cluet mortálibus clam Divísus; eum doctús Prometheus Clepsísse dolo poenásque Iovi Fato éxpendisse suprémo? has igitur poenas pendens adfixus ad Caucasum dicit haec: Titánum suboles, sócia nostri sánguinis, Generáta …
Suetonius, Tiberius 74.1: Supremo natali suo Apollinem Temenitem et amplitudinis et artis eximiae, aduectum Syracusis ut in bibliotheca templi …
All forms of superus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.