superbum
superbum is a Latin form of superbus, meaning “proud, haughty, arrogant; splendid”. It is the accusative singular masculine adjective.
Found 96 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.4.45: Superbum est enim, iudices, et non ferendum dicere praetorem in provincia homini honesto, locupleti, splendido, vende …
Cicero, Pro L. Murena 10: … stri patronum deesse voluerunt. ego vero, iudices, ipse me existimarem nefarium si amico, crudelem si misero, superbum si consuli defuissem. qua re quod dandum est amicitiae, large dabitur a me, ut tecum agam, Servi, non secus a …
All forms of superbus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.