summum
summum is a Latin form of superus, meaning “above, higher; (pl.) the gods above”. It is the accusative singular neuter superlative adjective or accusative singular neuter adjective.
It can also be a form of summus, “highest, top of; greatest”.
Found 666 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 1.19.2: His omnibus rebus unum repugnabat, quod Diviciaci fratris summum in populum Romanum studium, summum in se voluntatem, egregiam fidem, iustitiam, temperantiam cognoverat; nam ne eius supplicio Diviciaci animum offenderet verebatur.
Cicero, De Officiis 1.33: … tunt etiam saepe iniuriae calumnia quadam et nimis callida, sed malitiosa iuris interpretatione. Ex quo illud Summum ius summa iniuria factum est iam tritum sermone proverbium. Quo in genere etiam in re publica multa peccantur …
Plautus, Miles Gloriosus 4.4.1152: nunc haec res apud súmmum puteum geritur: si praesenserit
All forms of superus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.