solent

solent is a Latin form of soleo, meaning “be accustomed”. It is the 3rd person plural present active indicative.

Found 543 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, Pro S. Roscio Amerino 59: … atum quidem esse, quod antea causam publicam nullam dixerim. postea quam invenit neminem eorum qui possunt et solent ita neglegens esse coepit ut, eum in mentem veniret ei, resideret, deinde spatiaretur, non numquam etiam puer …

Pliny the Younger, Epistulae 10.32.2: … enientur et senes ante annos decem damnati, distribuamus illos in ea ministeria, quae non longe a poena sint. Solent et ad balineum, ad purgationes cloacarum, item munitiones viarum et vicorum dari.

Plautus, Mostellaria 4.1.859: ei sólent esse eris utíbiles.

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.