septimum

septimum is a Latin form of septimus, meaning “seventh”. It is the accusative singular masculine adjective or accusative singular neuter adjective or nominative singular neuter adjective.

Found 46 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 6.33.4: Discedens post diem septimum sese reversurum confirmat; quam ad diem ei legioni quae in praesidio relinquebatur deberi frumentum sciebat.

Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum 2.22: … atella, deinde ita mortem non timentes, ut illud in ore habeant ex Hymnide: Mihi sex menses sátis sunt vitae, séptimum Orco spóndeo. iam doloris medicamenta illa Epicurea tamquam de narthecio proment: Si gravis, brevis; si longu …

Livy, Ab urbe condita 28.28.13: uos ipsi hic in Hispania patre et patruo meo duobus imperatoribus interfectis Septimum Marcium ducem uobis aduersus exsultantes recenti uictoria Poenos delegistis. et sic loquor tamquam sine duce Hispaniae futurae fuerint:

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.