Socratos Sign in

scitote

scitote is a Latin form of scio, meaning “know”. It is the 2nd person plural future active imperative.

Found 39 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, In C. Verrem 2.1.23: verum vobis dicam id quod intellexi, iudices. homines scitote esse quosdam quos tantum odium nostri ordinis teneat ut hoc palam iam dictitent, se istum, quem sciant esse h …

Apuleius, Metamorphoses 8.24: … n potui, rursum in me caecos detorsit oculos et emptorem aptissimum duris meis casibus mire repertum obiecit. Scitote qualem: cinaedum et senem cinaedum, calvum quidem sed cincinnis semicanis et pendulis capillatum, unum de tri …

All forms of scio (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.