rectius
rectius is a Latin form of rego, meaning “rule, govern; guide, direct, steer”.
It can also be a form of rectus, “straight; right, proper”. It is the nominative singular neuter comparative adjective or comparative noun or nominative singular neuter comparative noun.
Found 99 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.4.37: … Drepanitanis bona patria erepta cum illo partitus es; gaudeo etiam si quid ab eo abstulisti, et abs te nihil rectius factum esse dico. A Lysone vero Lilybitano, primo homine, apud quem deversatus es, Apollinis signum ablatum c …
Horace, Carmina 2.10.1: Rectius vives, Licini, neque altum
Plautus, Menaechmi 5.6.969: tutétur, quam si ípse adsit aút rectiús.
All forms of rego (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.