Socratos Sign in

publica

publica is a Latin form of publicus, meaning “public, of the people or state”. It is the nominative singular feminine adjective or ablative singular feminine adjective or accusative plural neuter adjective or nominative plural neuter adjective.

Found 1,665 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 1.34.1: Quam ob rem placuit ei ut ad Ariovistum legatos mitteret, qui ab eo postularent uti aliquem locum medium utrisque conloquio deligeret: velle sese de re publica et summis utriusque rebus cum eo agere.

Cicero, De Haruspicum Responso In P. Clodium 55: … tum se emergit et fertur illuc, compressa atque inlisa morietur. monent enim eidem ne occvltis consiliis res pvblica laedatvr. quae sunt occultiora quam eius qui in contione ausus est dicere iustitium edici oportere, iuris dic …

Ovid, Heroides 18.150: Publica non curat sidera noster amor.

All forms of publicus (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.