propera
propera is a Latin form of propero, meaning “hurry”. It is the 2nd person singular present active imperative.
It can also be a form of properus, “quick, hasty; (propere) quickly”.
Found 70 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Letters to his Friends 15.14.4: … nta clarum tuum adventum fore intellego; sed si quae sunt onera tuorum, si tanta sunt ut ea sustinere possis, propera; nihil tibi erit lautius, nihil gloriosus; sin maiora, considera ne in alienissimum tempus cadat adventus tuu …
Seneca the Younger, Epistulae 4.32.3: Propera ergo, Lucili carissime, et cogita quantum additurus celeritati fueris, si a tergo hostis instaret, si equitem …
Plautus, Pseudolus 1.2.161: tíbi hoc praecipio ut níteant aedes. hábes quod facias: própera, abi intro.
All forms of propero (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.