procuratorem
procuratorem is a Latin form of procurator, meaning “manager, agent; procurator (imperial official)”. It is the accusative singular masculine noun.
Found 35 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.2.144: … psae civitates solitae sint statuas tibi faciundas locare ei cui possent optima condicione locare, an aliquem procuratorem praeficere qui statuis faciundis praeesset, an tibi, an cui tu imperasses, adnumerare pecuniam? nam si per eo …
Cicero, Pro M. Tullio 44: … d maiores nostros de vi quod hodie quoque est: Vnde tv avt familia avt procvrator tvvs illvm avt familiam avt procvratorem illivs in hoc anno vi deiecisti. deinde additur illius iam hoc causa quicum agitur: cvm ille possideret, et h …
Martial, Epigrammata 5.61.9: Procuratorem voltu qui praeferat ipso:
All forms of procurator (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.