probe
probe is a Latin form of probus, meaning “good, honest, upright; (probe) well, properly”. It is the adjective or vocative singular neuter adjective or vocative singular masculine adjective or vocative singular masculine noun.
Found 190 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Pro S. Roscio Amerino 142: … t. quod si quis est qui et se et causam laedi putet, cum Chrysogonus vituperetur, is causam ignorat, se ipsum probe novit; causa enim splendidior fiet, si nequissimo cuique resistetur, ille improbissimus Chrysogoni fautor qui …
Cicero, Tusculanae Disputationes 2.26: … nemo erat admodum copiosus, verum tamen versus ab is admisceri orationi. Ac multos quidem a Dionysio Stoico. Probe dicis. sed is quasi dictata, nullo dilectu, nulla elegantia: Philo et †proprium nrt et lecta poëmata et loco …
Plautus, Mostellaria 4.1.870: si huíc imperábo, probé tectum habébo,
All forms of probus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.