praeclare
praeclare is a Latin form of praeclarus, meaning “very bright; splendid, excellent, famous”. It is the adjective or vocative singular neuter adjective or vocative singular masculine adjective.
Found 150 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Pro S. Roscio Amerino 37: … nefarium facinus atque eius modi quo uno maleficio scelera omnia complexa esse videantur! etenim si, id quod praeclare a sapientibus dicitur, voltu saepe laeditur pietas, quod supplicium satis acre reperietur in eum qui mortem o …
Cicero, De Republica 3.44: Praeclare quidem dicis, Laelius; etenim video iam, quo pergat oratio. Vides igitur ne illam quidem, quae tota sit in fa …
All forms of praeclarus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.