placitum
placitum is a Latin form of placeo, meaning “please, be agreeable (+dat.)”. It is the perfect passive participle nominative singular neuter.
Found 42 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.4.1: … marmoreum, eburneum, nego ullam picturam neque in tabula neque in textili quin conquisierit, inspexerit, quod placitum sit abstulerit.
Tacitus, Annales 1·178: … nius multa morum elegantia et ingenio inlustri, dum adversam fortunam aequus tolerat, Tiberio superstes fuit. Placitum posthac ut in reliquos Seiani liberos adverteretur, vanescente quamquam plebis ira ac plerisque per priora su …
Plautus, Amphitruo 2.2.635: ita dívis est plácitum, volúptatem ut maéror comés consequátur:
All forms of placeo (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.