perpetuae
perpetuae is a Latin form of perpetuus, meaning “continuous, uninterrupted; permanent, lasting”. It is the nominative plural feminine adjective or vocative plural feminine adjective or dative singular feminine adjective or genitive singular feminine adjective.
Found 56 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 3.2.5: Accedebat quod suos ab se liberos abstractos obsidum nomine dolebant, et Romanos non solum itinerum causa sed etiam perpetuae possessionis culmina Alpium occupare conari et ea loca finitimae provinciae adiungere sibi persuasum habebant.
Plautus, Mostellaria 1.2.147: sarcíre posse aedés meas, quin tótae perpetuaé ruant,
Lucan, Civil War 4.107: Perpetuaeque premunt hiemes; non sidera coelo
All forms of perpetuus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.