ornatius
ornatius is a Latin form of orno, meaning “equip, adorn”. It is the comparative noun or nominative singular neuter comparative noun or vocative singular neuter comparative noun or accusative singular neuter comparative noun.
Found 33 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum 5.6: … philosophiae quoque impertiat, vel ut te imitetur, quem amat, vel ut illud ipsum, quod studet, facere possit ornatius. sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? mihi quidem Antiochum, quem au …
All forms of orno (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.