oritur
oritur is a Latin form of orior, meaning “rise, arise; spring from”. It is the 3rd person singular present passive indicative.
Found 120 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 4.10.3: Rhenus autem oritur ex Lepontiis, qui Alpes incolunt, et longo spatio per fines Nantuatium, Helvetiorum, Sequanorum, Mediomatricorum, Tribocorum, Treverorum citatus fertur et,
Aulus Gellius, Noctes Atticae 4.17.14: Ennius in tragoedia quae Achilles inscribitur, subices pro aere alto ponit qui caelo subiectus est, in his versibus: per ego déum sublimas súbices Húmidas, unde óritur imber sónitu saevo et spíritu; plerosque omnes tamen legere audias u littera producta.
All forms of orior (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.