opportune
opportune is a Latin form of opportunus, meaning “suitable, convenient, timely; exposed”. It is the adjective or vocative singular neuter adjective or vocative singular masculine adjective.
Found 89 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Pro S. Roscio Amerino 68: … c oportet odium parentis, animadversionis paternae metus, amici improbi, servi conscii, tempus idoneum, locus opportune captus ad eam rem; paene dicam, respersas manus sanguine paterno iudices videant oportet, si tantum facinus, …
Pliny the Younger, Epistulae 9.13.6: Opportune senatus intra diem tertium. Omnia ego semper ad Corellium rettuli, quem providentissimum aetatis nostrae sapi …
All forms of opportunus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.