obscura
obscura is a Latin form of obscurus, meaning “dark, dim; obscure, hidden; unknown”. It is the nominative plural neuter adjective or accusative plural neuter adjective or 2nd person singular present active imperative.
It can also be a form of obscuro, “darken, obscure; hide”.
Found 158 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.1.2: … retur quid ego in hac accusatione comparanda constituendaque elaborassem; vestra vero laus tenuis plane atque obscura, iudices, esset.
Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum 4.2: … contra Stoicos, non quo illis admodum assentiar, sed pudore impedior; ita multa dicunt, quae vix intellegam. Obscura, inquit, quaedam esse confiteor, nec tamen ab illis ita dicuntur de industria, sed inest in rebus ipsis obscu …
Aulus Gellius, Noctes Atticae 6.17.10: … dversum adversários. Éa libertas ést, qui pectus púrum et firmum géstitat, Áaliaeliae res obnóxiosae nócte in obscurá latent?
All forms of obscurus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.