Socratos Sign in

oblitus

oblitus is a Latin form of obliviscor, meaning “forget (+gen.)”. It is the perfect passive participle nominative singular masculine.

Found 192 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Civili 3.57: Haec cum in Achaia atque apud Dyrrachium gererentur, Scipionemque in Macedoniam venisse constaret, non oblitus pristini instituti Caesar mittit ad eum A. Clodium, suum atque illius familiarem, quem ab illo traditum initi …

Ovid, Heroides 11.2: Oblitus a dominae caede libellus erit.

Plautus, Pseudolus 1.2.171: vel ópperire, est quód domi dicére paene fui oblítus.

All forms of obliviscor (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.